Будучыня роднай Беларусі залежыць ад падрастаючага пакалення: яго каштоўнасных арыенціраў, мыслення і паводзін. Адмысловае значэнне ў выхаванні дзяцей надаецца выхаванню пачуцця патрыятызму, асобы з актыўнай жыццёвай пазіцыяй, у цэнтры якой будзе пачуццё асабістай адказнасці за лёс Радзімы. Любоў да яе фарміруецца паступова ў працэсе назапашвання ведаў аб грамадскім жыцці, працы людзей на карысць дзяржавы, прыродзе, народных традыцыях.
Каб зразумець душу беларусаў, праз гісторыю, культуру сваіх землякоў далучыць дзяцей да агульначалавечых каштоўнасцяў, неабходна ведаць свае карані, сваё мінулае і сучаснасць.
Важна далучаць дзіця да культуры свайго народа, паколькі зварот да бацькоўскай спадчыны выхоўвае павагу, гонар за зямлю, на якой жывеш. Дзецям неабходна ведаць і вывучаць культуру сваіх продкаў. Менавіта акцэнт на веданне гісторыі народа, яго культуры дапаможа ў далейшым з павагай і цікавасцю ставіцца да культурных традыцый іншых народаў.
Вусная народная творчасць - загадкі, прыказкі, прымаўкі, песні, казкі - выхоўваюць у чалавеку высокае пачуццё любові да роднай зямлі, разуменне працы як асновы жыцця, яны судзяць аб гістарычных падзеях, аб сацыяльных адносінах у грамадстве, аб абароне Айчыны, аб культуры. Вусная народная творчасць як найкаштоўнейшы моўны матэрыял шырока выкарыстоўваецца ў навучанні і выхаванні дзяцей. Яно як гульня, забаўка, але ў той жа час праз яго па-іншаму бачаць навакольны свет.
Такім чынам, творы вуснай народнай творчасці не толькі фармуюць любоў да традыцый свайго народа, але і спрыяюць развіццю асобы ў духу патрыятызму.
З любові да роднай хаты, да песні маці, з вывучэння гісторыі народа, з зразумення яго традыцый пачынаецца любоў да роднага краю, да Радзімы, да ўсёй Зямлі. З дзяцінства прывіваецца патрыятызм чалавеку, а перш за ўсё ў сям'і і ў дзіцячым садку, таму што там пачынаецца фармавацца светапогляд грамадзяніна.
Без ведання роднай мовы, гісторыі, культуры, традыцый няма і патрыёта сваёй Радзімы.
Хто я? Адкуль?» - рана ці позна дзеці задаюць гэтыя пытанні, і на іх трэба адказваць. Але так атрымліваецца, што мы самі, дарослыя, мала можам узгадаць пра сваіх бабуль і дзядуляў, не кажучы ўжо пра больш далёкія сваякі. А ці шмат мы ведаем народных песень, казак, танцаў, прыказак, прымавак, загадак, гульняў?
Што мы можам перадаць у духоўную спадчыну дзецям? Як будуць захоўвацца найлепшыя традыцыі і абрады? Чым будуць дзеці ганарыцца і з каго браць прыклад? Як выхаваць сыноў і дачок працавітымі, добрымі, патрыётамі сваёй радзімы?
Гэтыя пытанні задаюць і шукаюць на іх адказы і бацькі, і педагогі. Сёння многія вучоныя, практыкі аднадушныя ў тым, што неабходна вяртацца да народнай педагогікі, да нацыянальных традыцый у далучэнні да нацыянальнай і агульначалавечай культуры. Не выпадкова К.Д. Ушынскі падкрэсліваў, што "...выхаванне, калі яно не хоча быць бяссільным, павінна быць народным". Ён увёў у рускую педагагічную літаратуру тэрмін "народная педагогіка", бачачы ў фальклорных творах нацыянальную самабытнасць народа, багаты матэрыял для выхавання кахання да Радзімы.
Важна, каб педагогі і бацькі ведалі народныя святы, абрады, традыцыі, гульні; валодалі роднай мовай і выкарыстоўвалі ў сваёй працы разнастайны беларускі фальклор.
